Semester 3

Semester 3

Reflectiecyclus van Korthagen.

 

Fase 1: Beschrijf de ervaring/situatie waarop je de reflectie zal toepassen.
De “opdracht” van interculturele actor@work.
Dus de huiswerkondersteuning bij een kansarm gezin. Ik koos zelf om bij ’t Scharnier te gaan. Dit deed ik omdat ik me goed kon vinden in de visie van ’t Scharnier. Deze is te vinden op hun website:  www.hetscharnier.be .
Ik ga reflecteren over hoe ik deze opdracht tot nu toe heb ervaren. En hoe ik voordien keek naar de opdracht en nu achteraf.

 

Fase 2: Wat gebeurde er concreet.
We kregen eerst heel wat uitleg over het verloop, en welke organisaties deel nemen om zich in te zetten om kansarme gezinnen te ondersteunen. We kregen een uitgebreide uitleg van de desbetreffende lectoren, waarin mogelijke situaties werden geschetst waarin we ons gingen bevinden. En het doel van deze ondersteuning. Zowel gericht naar ons, wat het doel was voor ons. En wat het doel was van onze ondersteuning naar de gezinnen gericht. Daarna kregen we de opdracht om het boek van de auteur Jean-Pierre Markey, maatschappelijk werker en initiatiefnemer-coördinator van De Katrol te lezen.

Op dit punt stond ik redelijk negatief ten opzicht van de opdracht, het leek me allemaal zeer ingewikkeld en zag de opdracht als een gigantische taak waar veel verantwoordelijkheid aan was gekoppeld. Zelf geloofde ik niet dat ik deze taak überhaupt tot een goed einde zou kunnen brengen. Al de administratie en het zelf contact opnemen met ’t Scharnier… Allemaal niks voor mij dacht ik. Ook was ik bang voor de gegeven verantwoordelijkheid, ik was bang dat ik de opdracht niet ging kunnen. Of dat ik niet goed genoeg was om deze tot een goed einde te brengen. Ik stelde ook het contact opnemen met ’t Scharnier zelf lang uit. Ik dacht ook dat ik niet origineel genoeg was om op een leuke manier te werk te gaan met die kinderen. Het leek me een moeilijk opgave om ervoor te zorgen dat die kinderen me leuk zouden vinden. En dus een beetje zouden meewerken.

Eenmaal de kennismaking met zowel Lore (mijn ankerfiguur) als het gezin was gebeurt viel het meeste van mijn stress wel weg. Toch bleef ik zitten met die twijfel of ik zelf wel in staat was te volbrengen wat ze van mij verwachtten. Al snel voelde ik me zeer welkom in het gezin, en ik kreeg de indruk dat het gezin ook blij was met mijn komst iedere dinsdag & donderdag. De kinderen waren zo enthousiast dat het moeilijk was te twijfelen aan het feit of ze me graag hadden of niet. Dit deed wel deugd, weten dat de kinderen ernaar uitkijken dat jij langskomt. Ook voelde ik me zeer welkom door de open houding van de mama. Voor de opdracht begon kreeg ik te horen dat ze veeleisend was en daar maakte ik me al zorgen om. De mama was gemakkelijk om mee te babbelen, en ik hoop te kunnen zeggen dat we elkaar wel ergens gevonden hebben. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik de eerste paar keren na de ondersteuning ietwat geschrokken was. Thuis gaat het er bij mij zeer anders aan toe. Maar dit wist ik ook wel voor ik aan deze opdracht begon.

Nu is de ondersteuning stillaan tot een einde aan he komen. Ik heb het gevoel dat ik op bepaalde vlakken wel het gezin heb kunnen empoweren. De kinderen lijken meer gemotiveerd, en ik krijg het gevoel dat ze met plezier hun huiswerk tot een goed einde brengen. Het afscheid van het gezin zal jammer genoeg wel zwaar zijn volgens mij. Het is nog maar een tweetal keer dat ik langs ga. En ik zal het gezin echt missen.

 

Stap 3: Inzicht krijgen in het waarom van het handelen, denken en voelen.
Omdat ik redelijk onzeker ben over mijn eigen waarde, en kunnen was ik bang voor de opdracht nog maar begonnen was. Het was voor mij in het begin allemaal zo abstract en het leek me zo’n berg werk dat ik er echt tegenop zag. De gehele opdracht leek me zeer onduidelijk en ik snapte niet waarom ik als toekomstige ‘toegepaste psycholoog’ deze opdracht kreeg toegewezen. Maar hierin ben ik naar het einde van de opdracht wel sterk in veranderd. Ik merk nu de meerwaarde en heb gezien waarom het belangrijk is.

Vaak heb ik dat gevoel eigenlijk, het gevoel dat ik iets niet ga kunnen. Daarom twijfelde ik of ik de opdracht wel goed genoeg zou uitvoeren.
Ook het krijgen van verantwoordelijkheid is iets dat ik merk dat ik probeer te voorkomen. Ik draag niet graag verantwoordelijkheid met me mee. Daarom handel ik eerder ontwijkend tegenover verantwoordelijkheid.

Ook het contact opnemen met ’t Scharnier zelf was iets waar ik tegenop zag. Ik vind het moeilijk om zelf contact op te nemen op die manier. (via de telefoon/ mail).

Tijdens de begeleiding zelf heb ik me zo open mogelijk proberen stellen tegenover de ouders en de beide kindjes. Met de kindjes had ik vrijwel meteen een goede band. Al snel ging ook de mama hierin mee. Ik kan met de mama over luchtige dingen praten, maar heb ook al ervaren dat we over meer serieuze dingen of problemen kunnen praten. Ik twijfelde ook aan mijn eigen kunnen op vlak van iets te betekenen voor die kinderen. Ik dacht niet dat ik creatief genoeg was om op leuke manieren met hun te werk te gaan. Maar dit is tot nu toe wel nog redelijk gelukt. De mama en de kinderen zelf geven aan dat ze het alleszins leuk vinden en origineel!

 

Fase 4: Bedenken van oplossingen voor de gedragingen/ patronen.
In de toekomst moet ik proberen de opdracht stukje per stukje te ontcijferen en daardoor het te begrijpen in plaats van tegen een gigantische opdracht op te kijken. Dit kan ervoor zorgen dat ik eerder in actie schiet in plaats van het niet te zien zitten. En hopelijk ook beetje meer plannen in verband met de opdracht.

Verder moet ik meer in mezelf gaan geloven. Ik moet mijn eigen kunnen hoger of realistischer gaan inschatten. Zoals ik al zei had ik het gevoel dat ik dit totaal niet ging kunnen deze opdracht, maar tot nu toe hoor ik bijna alleen maar positieve feedback van zowel de kinderen, ouders en grotendeels ook Lore. Mijn eigen angst en twijfelen over mezelf is mijn grootste struikelblok. Ik laat te snel mijn hoofd hangen in zo’n situaties in plaats van de koe bij de horens te vatten en aan het werk te gaan. Dit laatste is hoe ik het zou moeten aanpakken.

Ik vond het moeilijk om contact op te nemen met ’t Scharnier. Maar ook na dit zelf te doen, leek dit eigenlijk veel makkelijker en vlotter te gaan dan ik zelf had gedacht. Alweer zat ik met die twijfel/ bangheid. Dit patroon moet ik kunnen doorbreken! De vraag is alleen hoe? Ik denk door verder positieve ervaringen op te doen in mijn eigen kunnen dat ik hierin vanzelf wel ga groeien. Want na deze opdracht heb ik op dit gebied wel wat meer zelfvertrouwen. Als dit niet lukt moet ik verder zoeken.

Bijvoorbeeld het origineel en creatief te werk gaan moet ik volgens mij niet meer aan gaan twijfelen. Ik heb nu gemerkt dat ik (volgens mij) toch redelijk goed met kinderen overweg kan. Ik heb veel bijgeleerd tijdens deze opdracht van ’t Scharnier. En dit zal ik altijd met me meedragen, ik heb het gevoel dat ik gegroeid ben als persoon en in enkele competenties. Ik weet nu van mezelf als ik erbij nadenk dat ik bepaalde dingen toch werkelijk kan. Voordien trok ik deze altijd in twijfel. Dus dit op zich is al een oplossing voor de voorheen benoemde gedragingen en patronen.